Ik heb de artikelen over Bibliotheek 2.0 en Library 2.0 op de 23dingen-site gelezen. Wat mij opvalt bij het lezen van deze artikelen is het (bijna schandalige) gebrek aan relativerend vermogen. De enige kritische noot die wordt geplaatst is dat "2.0-achtige" ontwikkelingen niet nieuw zijn. Feitelijk was de bibliotheekwereld altijd al "2.0", is de strekking. Natuurlijk! Laten we alles wat met dienstverlening te maken heeft "2.0" noemen. Dus op zaterdagmorgen even naar de Bakker 2.0 voor een halfje gesneden bruin 2.0... Vooral de Engelstalige Wikipedia schiet wel erg ver door in het gebrek aan zelfreflectie.
Ik ben geen tegenstander van "2.0-achtige" ontwikkelingen. Allerminst. Maar ik stoor me wel eningszins aan de weinig kritische toon in deze artikelen. Het streven naar kennisdeling en 2-richtingverkeer op het gebied van informatieuitwisseling is prima, maar hopelijk wel binnen een bepaalde bandbreedte. "De klant wordt leverancier, de leverancier wordt klant". Betekent dit dat ik de studiezaalbezoeker moet vragen om plaats te namen achter de inlichtingenbalie, zodat ik plaats kan nemen achter de originelentafel? De mogelijkheden binnen de bibliotheek- en de archiefwereld zijn nu eenmaal beperkt.
Kijk naar het dynamisch en semi-statisch archief van een gemeente. Deze afdelingen heten doorgaans Documentaire InformatieVoorziening (DIV). Moeten we een DIV'er 2.0 nu een Documentaire InformatieVrager gaan noemen? Dat bedoel ik! Bezint eer ge begint.
Dial D for Duckplop
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten